Recent content by لیلیت

در تپشِ آخرین ناله، خاک را نوشیدم تا ریشه‌هایم را به ژرفای فراموشی بسپارم و از زخمِ زمین، آیینه‌ای بسازم برای دیدنِ خویش! و در آن هنگام که سکوت خویش به پژواکِ خاموشی بدل شد. دست بردم به خاکِ تباهِ اندیشه، بذرِ ناله را با جرعه‌ای از تنهایی آمیختم، تا شاید از دلِ سکوت، شاخه‌ای از روشنایی سر...

من، در پیچاپیچِ خیال، با ردّی از اشتیاق بر لب‌های خاموشِ شب، به دنبال نغمه‌ای می‌گردم که از دلِ خاکستر برخیزد و در رقصِ بی‌قرارِ برگ‌ها، رازِ پنهانِ بودن را فریاد کند. می‌خواهم در تلاقیِ رنگ‌ها، در شکوهِ بی‌مرزِ آسمان، در لرزشِ آهِ یک پرنده، خودم را بیابم، بی‌نقاب، بی‌واهمه، در...

در سایه‌ سارِ خاطره‌ای که هنوز بوی شبنم دارد، به زمزمه‌ی گام‌های خویش گوش می‌سپارم؛ گام‌هایی که بر برگ‌های پژمرده‌ی آرزو‌ها می‌لغزند. شاید که نسیمی بیاید، شاید آغوشی از گذشته باز شود، شاید صدای معشوقی که در غبار گم شد، بار دیگر در گوش جان طنین اندازد و من، با دستانی که هنوز گرمای وداع را به یاد...

در حریرِ خاکستریِ مه، با انگشتانی از جنسِ خاکستر، بر زخم‌های خاموشِ زمان دست می‌کشم، تا شاید پژواکِ آن خنده‌ی دور دوباره در حنجره‌ی باد طنین اندازد اما در آسمانی که ستارگانش را به تاراج برده‌اند، تنها فانوس دلم بر نیزه‌ای شکسته می‌سوزد، و سایه‌ام چون پرنده‌ای بی‌بال بر دیوارهای بی‌خوابِ تژگاه...

من قفلِ شکسته‌ی هر طلوع را با چشمِ خویش دیدم و آموختم که چگونه زهرِ نِی‌زن را در رگ‌هایم به اکسیرِ سکوت بدل سازم. آری، بگذارید رسوایی، پیله‌اش را بر شانه‌های این کالبدِ تهی بدوزد، زیرا در این برهنگیِ مطلق، از هر لباسی فراتر رفته‌ام. اکنون، در این سکوت خاموش تنها صدایم، صدایِ نفسِ باد است، و...

سلام عزیزم خوبین؟ میشه رمان من رو بیارین بیرون؟ فکر کنم برای عدم پارت‌گذاری انتقال داده شد متروکه:) «شبی که جادو جنون شد» اسمش

سایه‌ها که پر کشیدند، کالبد‌ها فرو ریختند. به ناگه زخمی پابرهنه تا گلوگاهم بالا آمد، انگار که با آخرین نگاهش بخواهد تنِ رنجورش را به کویر خشک بسپارد، می‌افتد. کوهپایه زیر پیکرش سینه خیز می‌شود تا آخرین شکوفه‌ی گیلاسش فرو نریزد و آخ از درونِ بطنی که فروغ و روشنی‌اش دیگر در تیرگی برزخ نمی‌رقصد...