معرفی کتاب کتاب جزیره سرگردانی | اثر سیمین دانشور

[پناه]

کتاب جزیره سرگردانی
نویسنده: سیمین دانشور​

 

[پناه]

معرفی کتاب جزیره سرگردانی
کتاب جزیره سرگردانی، رمانی نوشته ی سیمین دانشور است که اولین بار در سال 1993 منتشر شد. سیمین دانشور در این رمان جذاب به مسئله ی هویت و سردرگمی های مربوط به آن می پردازد و در قالب استعاره و داستان، تاریخ ایران را از نظر می گذراند؛ کشوری که عقاید و جهان بینی های متفاوت و حتی متضاد در آن با یکدیگر مواجه می شوند. هستی، دختری است که با مادربزرگ مذهبی خود و برادرش، شاهین، زندگی می کند. او پدرش را در آشوب ها سیاسی از دست داده و مادرش، زنی متجدد و امروزی است. هستی عاشق یکی از همکلاسی هایش در دانشگاه، پسری توده ای به نام مراد شده است. او خواستگار دیگری به نام سلیم نیز دارد که پسری ثروتمند و مذهبی است. هستی اما نمی داند که چه تصمیمی می تواند برای زندگی اش مناسب باشد و در جزیره ی تردیدهایش سرگردان است.

 

[پناه]

قسمت هایی از کتاب جزیره سرگردانی
- اگر آن طور که مادربزرگ می گفت: خدا در انسان تجلی کرده، یقینا در چشم و نگاه، درخشش خود را بیشتر از دیگر حواس تابانیده، از چشم های سلیم پیداست.

- سلیم را می پایید که چشم هایش را روی هم گذاشته بود و حالتی که انگار از زمین و زمان آسوده است. انگار روحش از کالبد جدا شده... هستی خواست پتو را رویش بکشد، چشم هایش را باز کرد. بلند شد، کیسه آب جوش را روی کمرش جا داد و خود را پتوپیچ کرد... از سلیم پرسید: «خوابتان برده بود؟» سلیم گفت: «نه، فکرم را متمرکز کرده بودم که درد را برانم. شما اینجور حالت ها رو می گویید عالم هپروت.» هستی روی مبل نشست و سکوت کرد. فکر کرد: «این مردها چه جور آدم هایی هستند؟ همین که طرف را کمی رام دیدند، بدقلقیشان شروع می شود. مرد، منتظر بودم بگویی در بحر مکاشفت فرو رفته بودم، اما تو که از آن حالت درآمدی، برام یک دسته خار آوردی.»

- «هستی می خواهم بدانم که خدا این شانه ها را برای چه به تو داد؟» «که بار زندگی را به دوش بکشم.» «نه دختر برای این که بالا بیندازی... سخت نگیر، یک کار بگویم می کنی؟» «بگو.» «وقتی تنها هستی، بلند بلند بخند، کم کم خندیدن را یاد می گیری!»

- زن احساس می‌کند در میانه‌ی راهی ایستاده که نه آغازش را به یاد می‌آورد و نه پایانی برایش می‌بیند؛ راهی که انگار قرار است او را با خودش روبه‌رو کند.

- گاهی انسان باید از همه‌ی آنچه به آن دل بسته، فاصله بگیرد تا بفهمد دل‌بستگی‌های واقعی‌اش کدام‌اند.

- سکوتِ خانه‌ها بیشتر از صدای مردم، حقیقت را فاش می‌کند؛ کافی‌ست آدم گوش بدهد.

- انسان وقتی در «جزیره‌ی خودش» گرفتار می‌شود، تازه می‌فهمد آزادی فقط بیرون از قفس نیست؛ گاهی باید از قفس‌های درونی رها شد.

- سفر همیشه به سمت جغرافیایی تازه نیست؛ گاهی قدم‌گذاشتن در سؤال‌هایی‌ست که سال‌ها از آن‌ها فرار کرده‌ایم.