گنجینه اشعار محمد الیاسی

[پناه]

حال من را دیدی و تا ديدمت بغضم شکست
من ندارم طاقت چشمان خیست مهربان
اشک چشمانم ندارد ارزشی، شاید شود
پرت چشمان یکی دیگر حواست مهربان
گفته بودی درد اگر داری شریکم، پس چرا
تا شُد حرف از دردِ من، تاشُد لباست مهربان
گریه می کردی به حالم، فکر رفتن در سرت
عاشقم بودی تو از روی سیاست مهربان
ترسی از رفتن نداری، از قضا من هم شدم
عاشق این قلبِ بی ترس و هراست مهربان
تکّه هایی از غرورم مانده بود آن هم شکست
پس نمانده جا برای التماست مهربان

 

[پناه]

ای که شب ماه منی
ای که مهتاب منی
ای که هر شب ز دلت شعله به پروانه زنی
...........
نظری کن که نگاهت
شده مرهم دل را
نظری کن که تو خود دردی و درمان منی

 

[پناه]

فکرت آمد به سرم
خودت امّا رفتی...
فکرت از سر برود
میشود برگردی؟

 

[پناه]

بد باش و بزن تهمت و تحقیرم کن
دل دلگیر مرا بشکن و دلگيرم کن...
که دِگر سوز ندارد آهِ من، میدانم...
منِ پنهانِ مرا له کن و تفسیرم کن...
فلجم کرده رَهِ رفته ی تو با اغیار...
گیرم تو بیا هِی غل و زنجیرم کن...
من که عمرم به فنای دل پاکت رفته
بی مهابا به دل آتش زن و تطهیرم کن

 

[پناه]

میشوم زین پس شبیه برگ پاییزی ولی
از درخت افتادنم با مرگ من یکسان شود
حالا که از خود راندی اَم، برگشتنی در کار نیست...
برنگردد اشک چشمانی که از چشمان، رَوَد

 

[پناه]

من همان باران پاییزی که زد بر چتر تو
غافل از آنکه قدم زد زیر چترت آن یکی
من شدم برکه، نشان دادم تو را، آن مرد را
تا بدانی کندی از من دل، بدادی دل به کی

 

[پناه]

همان گون که پریشان بوده مویش
پریشان حالی ام بود آرزویش
به صد ساز شکسته صد نوا زد
به صد حالت شدم رقاص رویش
به مغرب یا به مشرق پا نهادم
نرفتم جز رَهِ موصل به سویش
به هر سِرّ درونش شد، دل آگاه
بِهْ از آن که خودش داند ز خویَش
گذر کرد از دلم، دل کوی او شد
گذر کردم،... گذر کردم ز کویش
به شب گفتم نفرسا طاقتم را
نه صبح آمد نه زهری که بنوشم
خبر آمد مرا ؛ "يارت گران رفت"
گران رفته!!! خبر آمد به گوشم
به خشم آمد دلم خونابه ها ساخت
بزن سازی... بزن سازی بسوزم

 

[پناه]

غم چشمان منو خنده ی تو همزاد است
دل من غمگین و یارا لبت امّا شاد است
اگر از فکر و خیالم به تو راهيست همان
رشته ی زلفِ پریشان شده ات در باد است
من اگر شاهم و در حد خودم خود خواهم
سَرِ چشمان تو این دل به خدا سرباز است
هر که پرسید کجا خانه ی توست، گفتمش
قلب یارم گر نباشد، نا کجا آباد است...

 

[پناه]

نکند گریه کنی زخم دلم تازه شود
نکند ناله کنی... بند دلم پاره شود
من همانم که ندارد طاقت حال بدت
نکند از پرسشم تفره روی تا به ازل
گر گریه کنم...... حال دلم شاد کنی؟
تا ابد غصه و غم از دل من پاک کنی؟
ای یار...... جوابم بده که منتظرم.......
سَرِ تو جان بدهم؟جان مرا خاک کنی؟

 

[پناه]

روزم از اینکه هست بدتر نمی‌شود
وقتی دلم شکست بدتر نمی‌شود
با مغز می‌خوری به زمین خرد می‌شوی
از ارتفاع پست بدتر نمی‌شود
شاعر گناه محاکمه قاضی و صندلی...
حکم خدا نشست بدتر نمی‌شود
داری به فکر می‌روی انگار می‌شود
اوضاع از اینکه هست بدتر نمی‌شود
نه ساله بود دسته گلش را به آب داد
هزار و سیصد و شصت بدتر نمی‌شود